Anders kijken levert veel op

Mijn vrouw is kunstenares. Ze schildert. Zij heeft mij geleerd om anders te kijken. Dingen beter te observeren. Een goed voorbeeld is haar recente serie schilderijen ‘Kroonluchters tegen een achtergrond van wolkenhemels’.

Toen ik als ‘cloud leader’ vaak sprak over ‘cloudcomputing’ binnen nieuwe technologie was dat nog een nieuwe term. In 2011 organiseerde ik grote events over dat onderwerp. Het inspireerde mijn vrouw om een enorm schilderij voor mij te maken van een Hollandse wolkenhemel (‘clouds’ zijn ‘wolken’ in het Nederlands). Ze heeft les gehad in Arendonk, de Belgische Academie der Schone Kunsten waar je nog leert schilderen zoals de oude meesters dat deden.

Eén van haar schilderijen deed dienst als decor, voor een Capgemini Cloud Computing Conference, met o.a. Jan Baan als keynote speaker. Ik had voor alle 250 deelnemers een witte gasgevulde ballon met een iTunes-tegoedbon van €15 als cadeautje geregeld. Op het podium stond de schildersezel van mijn vrouw met de prachtige blauwe Hollandse wolkenhemel, omgeven door de witte ballonnen in de spotlights.

We hadden als goed doel de hulp aan slachtoffers van de aardbeving in Haiti gekozen. Onze bezoekers boden we de suggestie het charity concert voor Haiti te downloaden via iTunes. In die tijd was cloudcomputing nog een nieuw fenomeen, best nog wat omstreden bij mijn collega’s en bij onze klanten. Door de verbinding met iTunes te maken (de iPod en de iPhone waren er al even) maakte ik duidelijk dat hier sprake is van een trend en geen hype. Het schilderij en de witte gasgevulde ballonnen met iTunes-tegoedbonnen moesten deelnemers ertoe bewegen anders te leren kijken naar de ontwikkelingen.

Kroonluchter Marekerk schilderij van Gera Leenman

Later schilderde mijn echtgenote een kroonluchter van onze kerk tegen een achtergrond van zo’n wolkenhemel. Dat was een verrassende en spannende combinatie. Ik gebruikte dat beeld om te communiceren dat onze kerk best wat meer naar buiten gericht mocht zijn, dat we wat opener over ons geloof mochten praten en meer verbindingen met buiten de kerk konden maken.

Toen er aan de zijkant van onze meer dan honderd jaar oude Marekerk in De Meern een plein werd aangelegd, hebben we de schilderijen van mijn vrouw als metafoor gebruikt om een nieuwe periode aan te kondigen. De achteringang van de kerk, die tot voor kort verscholen lag achter een haag en dichte bomen, werd nu de hoofdingang. Het inspireerde ons bij ons nieuwe beleidsplan, waarbij we drie pijlers kozen: bezield door geloof, een warme gemeenschap en betekenisvolle relaties binnen en buiten de kerk.

De kroonluchters prikkelden de kerkmensen om anders te gaan kijken, ze deden dienst bij een serie preken rond kerst en werden geëxposeerd tijdens de officiele opening van het plein, dat via een prijsvraag tot Castellumplein werd gedoopt. Ik mocht samen met de wethouder namens het bestuur van de Marekerk het naambordje onthullen, en was erg trots op mijn vrouw en haar schilderijen die zo mooi symboliseren waar we naar verlangen!

Kroonluchter in het avondrood

Het meest onder de indruk ben ik echter van de serie van drie kroonluchters uit het verzorgingstehuis waar mijn schoonmoeder is opgenomen. Mijn vrouw plaatste de kroonluchter tegen een achtergrond van avondrood. Er ontstond een serie van 3 schilderijen, waarbij de kristallen kroonluchter steeds verder vervaagt, in fragmenten afbrokkelt, zoals de onsamenhangende zinnen van haar inmiddels zwaar demente moeder. De kristallen lijken op tranen: ‘Mijn moeder is mijn moeder niet meer’, ‘Gaan jullie al weer weg?’, ‘Nee mam, we zijn net gekomen’, ‘Jou ken ik niet’. En: ‘Er is vandaag helemaal niemand geweest’, terwijl onze dochter tien minuten geleden was vertrokken.

Zo schrijven de schilderijen van mijn vrouw een verhaal, hartverscheurend. Tegelijkertijd ook hartverwarmend liefdevol hoe ze haar oude moeder verwent door iedere week een dag uit te trekken en van Utrecht naar Eindhoven te rijden. Haar inmiddels 88 jaar oude vader is alleen achtergebleven. Met wat zachte aandrang van mijn vrouw gaat hij tegenwoordig wekelijks naar een dagopvang, waar hij schildert. Hij schildert doeken van Van Gogh na op panelen van hardboard. Of het komt omdat hij niet meer heel scherp ziet of door zijn trillende handen, maar zijn schilderijtjes zijn verbluffend mooi. Impressionistisch op een verrassende wijze. Het zit kennelijk in de familie.

Categorieën Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close